Foto's

of eerder het gebrek daar aan... ik heb net photoshop geinstalleerd, dus weer een stapje dichterbij om mn +- 1000 foto's uit te gaan zoeken!

bijna thuis!

Ietwat triest om op je blog te posten wat je allemaal gedaan hebt als je alweer thuis bent... dus gelukkig is onze vlucht vertraagd! (Foto`s voeg ik wel toe als ik weer thuis ben)

Nadat we in Vilcabamba afscheid hadden genomen van cowboy + paardjes zijn we met de nachtbus terug naar Quito gereden. Geen oog dichtgedaan, gelijk doorgegaan naar otavalo, waar we drie dagen geshopped hebben (alpaca trui 12$, biggetje 17$, veulen 90$). Daarna terug naar Quito, en volgende ochtend de bus naar Tena, in de amazone waar we ter plekke een 3 daagse jungle tour geregeld hebben. Supervet, allemaal local dorpjes met indiaantjes en watervallen waar we tegen op moesten klimmen. Meer beschrijving volgt aan de hand van foto`s. De laatste dag in Tena hebben we door de jungle geraft. Echt geniaal, volgende keer Ardennen gaan we echt niet meer suf kanoen!

Gisteren de hele dag in verschillende shoppingmals in Quito rondgehangen met Doris, die langs kwam om afscheid te nemen. En nu dus in de VIP lounge van het vliegveld wachten tot het vliegtuig het doet :D

Anyway, tot heel erg snel allemaal!

Caballero y caballera

upload willing, veel foto´s deze post!

Eerst hebben we een paar uur gehiked door Cajas national park. Heel erg mooi. Heel erg koud.

Vervolgens waren we van plan om naar Esmeraldas te gaan, maar toen zijn we van gedachten veranderd en zijn we in plaats daarvan op de bus naar Loja gesprongen. Echt een ongelooflijk mooie bustocht door de Andes, met zonsondergang en al. Je kunt er helaas nauwelijks foto´s van nemen (wat ik natuurlijk toch geprobeerd heb, zie fig. 1) maar het uitzicht was echt stunning. Al die wolken die in nederland normaal ver boven je zweven hangen hier in de valei, en die wolken die normaal ver boven je hangen zijn hier bijna op ooghoogte. Het is moeilijk te beschrijven, maar de manier waarop je allemaal verschillende kleuren licht hebt op verschillende lagen wolk, met het zowieso al prachtige uitzicht was echt een van de mooiste dingen die ik ooit gezien heb.

Fig. 1 Andes

Vervolgens door naar Vilcabamba, een ienieminiedorpje in de buurt van de peruviaanse grens. Daar hebben we een dag rondgelopen. Er was een markt met allemaal compleet gare hippies uit andere zuid-amerikaanse landen die zelfgemaakte kettinkjes verkochten. En compleet op impuls heb ik maar dreads laten zetten (ja mama, DREADLOCKS!!!) En pientje heeft er ook eentje! Heel schattig, vooral omdat je em eigenlijk niet ziet :D





Een paar uur met een cowboy Gavin en een ietwat apparte Noorse kunstenaar (luis) in een café gezeten. Uren gepraat over de theorie van Luis over Bunches (you have a couple of horses.... or a bunch of horses. But how much is a bunch of bullshit? It´s all relative man). Blijkbaar heeft ie dik veel geld verdiend met zn schilderijen, dus het zal wel aan ons liggen.



Volgende ochtend zijn we vroeg opgestaan, en Gavin ingehuurd om naar zijn hutje in de bergen te rijden. Gavin is me toch een persoonlijkheid. Ooit was hij een stoere cowboy uit nieuw zeeland, maar laat het nou net zo zijn dat hij vorige week verlaten is door zijn vrouw en kinderen. Dus speciaal voor jou chris: Gavin, de depressieve cowboy.

Fig. 2 Gavin, de depressieve cowboy

Paulientje en ik kregen elk een paardje. Wat spullen in de zadeltassen gegooid en weg waren we. Ik had tot dan nog nooit echt op een paard gezeten, maar dat was geen probleem volgens Gavin, en nog geen anderhalf minuut nadat ik op mn paard zat galopeerde we al het dorp uit. Cool, maar spooky. Daarna waren we nog 4 uur ofzo bezig om naar zijn berghutje te rijden. Spectaculair uitzicht, met hele stijle stukken omhoog en omlaag. Wicked!

Het eerste wat Gavin doet als we boven aankomen is vragen of we een hit willen. Wat? Wiet natuurlijk! En een wodka-passiefruit. En toen kwamen de briljante verhalen over zijn reizen door europa in de jaren 70. Mijn god wat was Nederland decadent toen. Ouders?

Pauline had een heel schattig paard dat de hele tijd contact zocht (lees; om koekjes bedelde).

Fig. 4 paardje

Fig. 5 Uitzicht uit het berghutje

De volgende dag zijn we gaan hiken door het nationale park. Blijkbaar lag zijn huisje aan de grens van een van de 3 cloudforrests in de wereld. Alweer ongelooflijk mooi allemaal, en het pad dat we namen was cool. Nooit meer dan 20 cm breed, dus Gavin was de hele tijd in de weer met zijn kapmes. Soms zo stijl dat we met handen en voeten moesten klimmen, en soms langs de rand van een ravijn. Allemaal rare insecten, mini-kikertjes, sporen van beren en verse berg-leeuw stront compleet met skelet-van-onfortuinlijk-baby-hertje.

Fig. 6 afgrond + benji

En toen hadden we na meer dan 4 uur de berg helemaal tot aan de top beklommen en was het oppeens bewolkt en begon het te regenen. Great.

Nog een avond doorgebracht in de berghut met wiet, vodka, gare verhalen en de meest heldere volle maan die ik ooit gezien heb. Echt cool, ik kon mijn eigen schaduw tot honderden meters verder nog zien.

fig. 7 volle maan

Op de terugweg weer mooi uitzicht, spooky stijle stukjes, regen, zon etc. tot halverwege oppeens BAM de paarden in galop gingen. Ik vond het maar doodeng, want ze gingen gewoon in vol galop om bochten, door rivieren, sprongen over grote stenen en boomstammen. Maar wat een kick.

Fig. 8 pientje te paard

Daarna een wat gedronken bij een ene Lee, een kunstenaar uit amerika die zijn voortuin heeft verdient door in de zeventiger jaren met koffers wiet van Amsterdam naar Toronto te vliegen. En daarna weer in vol galop over de asvaltweg het dorp in. Een volle 10 minuten achter elkaar galoperen, echt briljant. Overal langs de weg toeristen die ons nakeken (wees niet te jaloers dani, ik kan nog steeds niet goed zitten). Halverwege nog bijna op een pickup geknald die een uitrit uit kwam zetten.

Arg, nog meer te vertellen maar het internet cafe gaat dicht!

trein!

Maandag zijn we naar Quilotoa gegaan. Echt geweldig. We begonnen in Latacunga, een of ander gaar stadje in de Andes. Toen een lokaal busje naar een indiaans dorpje op 3800 meter. Ontbeten, paar gare nederlanders ontmoet en een taxi gehuurd naar de vulkaan. Op de vulkaan kwamen we de nederlanders weer tegen en zijn we samen langs de rand van de vulkaan gelopen. Echt heel cool, want de rand was helemaal niet afgeplat. Soms niet meer dan een meter breed, met links een afgrond de vulkaan in en rechts uitzicht over de andes.

Links

Rechts

Hiken op 4000 m. is echt ongelooflijk zwaar! Op de terugweg achterin een pickup gezeten. Volgende ochtend was er een markt in Latacunga. Erg cool, allemaal indianen die hun groenten en beestjes verkochten. Daarna naar Riobamba, waar we een prachtig hostel hadden met hele aardige mensen en een uberschattig hondje. En richard kwam typisch 6 uur te laat aanzetten.

Uberschattig

Daarna zijn we met de trein van Riobamba naar Alausi gegaan. En hoe! Het begon minder dan optimaal toen we om half 6 moesten opstaan. We hadden de dag daarvoor kaartjes gekocht, met stoelnummers en al. Toch maar een half uur voor vertrek naar de trein gegaan om goede stoelen te pakken, want stoelnummers in ecuador. Ha.

Onze stoelen bleken niet al te relaxed te zijn, dus wij pakten raamstoelen aan De Rechterkant (links zie je alleen maar muur). Langzaam druppelde er mensen binnen, waarvan er een paar op onze stoelen zaten, maar die hebben we uitgelegd dat we hier in ecuador zijn dus dat stoelnummers echt compleet niet relevant zijn en dat ze gewoon maar een mooie plek moesten uitzoeken. Plaats zat.

Tot 5 minuten voor vertrek, toen oppeens hele hordes mensen binnenkwamen. Bleek dat de trein helemaal was uitverkocht. Complete CHAOS! Geweldig! De helft van de toeristen kwam net uit europa of amerika en waren zwaar gestressed dat ze niet hun eigen stoel kregen, de andere helft had geen zin meer om een hele stoelendans te doen. Het ontaarde nog net niet in een vechtpartij maar dr vloog een mooie FUCK OFF door de cabine. Uiteindelijk was iedereen tevreden... komt de conducteur langs! Nee, dat kon natuurlijk niet, op de verkeerde plek zitten. Dus weer een hele stoelendans waarbij zo´n beetje iedereen weer moest verkassen... behalve pientje en ik! Briljant!

Toen hebben we 4 uur in de trein gereden. Ongelooflijke oldskool vering had onze wagon, maar het uitzicht was prachtig.


En toen ontspoorde de trein!

Gebeurt blijkbaar elke keer.

Normaal mag je op het dak zitten, maar dat is een paar maanden geleden verboden nadat er een paar jappanners zijn onthoofd door een overhangende kabel. Richard zou Richard niet zijn als hij niet toch het dak op was geklommen, waar natuurlijk weer een hele rel over ontstond (met als hoogtepunt dat een van de conducteurs riep ´Hou je aan de regels! We zijn hier niet in jou land!!´). Daarna zijn we nog een keer ontspoord, VLAK naast een ravijn van 500 meter. Er was letterlijk 20 centimeter tussen spoor en afgrond. Verder zijn er nog een paar Amerikanen halverwege van de trein gesprongen omdat ze hun camera kwijt waren, verdwenen er een stel australiers, verloor een engelsman bijna zijn voet, vielen er een aantal gigantische rotsblokken op het spoor etc. etc. etc. Erg entertaining dus!

Nu zitten we in Cuenca. Twee dagen lang relaxed rondgelopen (hele mooie stad). Richard is net terug gevlogen naar Guayaquil (hij heeft les), en wij gaan morgen hiken door een nationaal park hier in de buurt.

Crappy lonely planet

Dus pientje en ik lopen in Quito rond, krijgen honger en denken hmmmmmm van al die 10.000 restaurantjes staan de beste vast in de lonely planet. Dus wij naar een van de aangeraden tentjes en bestellen twee bordjes soep. En krijgen twee bordjes soep. Die van pauline had aardappeltjes en hele vage stukjes vlees. Heel erg taai met een slijmerige buitenkant en een soort van rubbere honinggraat binnenkant. Mijn soep smaakte fishy, en er zaten ongedefineerde stukjes vlees-achtig iets in, toen ik er op beet kwam er een soort van bloedkleurige ingewandenpasta uit. Smerig! Het scheelde echt niets of ik ging over mn nek. En om het af te maken werd ik nog eens hard uitgelachen door het keukenpersoneel toen ik weer groen werd nadat ik geinformeerd werd dat de taaie stukjes vlees bestond uit de binnenkant van een van de 7 koeienmagen.

"The food is excellent at this new cafe-cum-restaurant with imaginative salads and delicious appetizers" indeed...

Regenseizoen

Kerst in Quito was leuk. Ik heb mijn ouders ontmoet, kerst gevierd met een familie daar. Daarna naar Banos en Cuenca gegaan (zie eerdere post) en weer terug naar Quito, waar ik nieuwjaar gevierd heb met Fernande en haar familie. Allemaal geniale tradities hebben ze hier! Eerst heb ik een pop gemaakt (de ano viejo) die al het slechte in het voorgaande jaar representeerd. Daarna hebben we ons verkleed en hebben we buiten op straat voor geld gebedeld. Traditie blijkbaar. Eerst was het ietwat ongemakkelijk, maar al gauw kreeg ik de smaak te pakken en na twee uur hadden we 25$ bij elkaar gebedeld. Niet slecht als je bedenkt dat de halve stad op straat was met hetzelfde doel!

Bedelaars

Daarna hebben we heerlijk gegeten en heb ik allemaal andere nieuwjaars tradities uitgeprobeerd. Een dollar in mijn linkerschoen voor geluk met geld, een papieren hartje in mijn rechterschoen voor geluk in de liefde. 12 kaarsen aangestoken. 12 druiven gegeten. Met een koffer door de buurt gelopen. En uiteindelijk mijn ano viejo in de fik gestoken!

Burn chucky, burn

Volgende middag teruggevlogen naar Guayaquil. Ontzettend cool uitzicht heb je dan, overal bergjes en soms steekt dr een gigantische vulkaan door de wolken.

Terug in Guayaquil ben ik er achter gekomen dat het regenseizoen oppeens is begonnen. En hoe! Elke dag regent het wel een paar uur. En hard ook. En de insecten...

We hebben het hele huis hermetisch afgesloten, maar alsnog weten ze op de een of andere manier binnen te komen. Godzijdank niet zo veel muggen maar des te meer kevers. Hele rare beesten. Ze vliegen rond totdat ze iets raken (mij bijvoorbeeld) en dan vallen ze op de grond en blijven daar liggen. Soms vliegen ze na een paar uur weer een rondje, maar meestal bewegen ze gewoon niet meer. Dagenlang. En ze stinken. En om het af te maken: ze eten kleren. Jawel, dr zitten nu gaten in alle gordijnen, mn handdoek, een paar t-shirts en tot overmaat van ramp, in mijn klamboe!

Basterds

Echt ontzettend irritant. Heel de vloer ligt vol met platgetrapte keverlijkjes, die gelijk worden aangevallen door hele legers van hele kleine miertjes. De eerste paar dagen heb ik me er nog tegen verzet (ja mam, schoongemaakt), maar er is echt geen beginnen aan. Vrijdag ben ik weg, dus boeiend!

Verder heb ik jullie nog niet verteld over de uberschattige doberman-puppies die hier sinds een maand of twee rondlopen. Hun moeder (de waakhond van de huisjes hier) had ze verstoten dus iedereen kreeg er een om voor te zorgen. De eerste weken kon de onze nog helemaal niets, behalve een beetje geluid maken en melk drinken (en mij onderpissen natuurlijk) maar nu rent hij al hyperactief buiten rond. Echt ongelooflijk hoe snel ze groot worden, anderhalf maand geleden paste hij nog in mn hand!

Adorable!

En richard is sinds eergisteren terug uit Brazilie. Een stuk minder saai dan hier alleen wonen (zelfs met puppy). TYPISCH ging er natuurlijk iets compleet verkeerd bij zn terugreis. Hij ging via Peru, maar het vliegtuig kwam aan nadat de duane gesloten was dus lukte het hem niet om een toegangsstempel stempel in zn pasport te krijgen. Geen probleem dacht Richard, totdat hij Peru weer uit moest. Maar zonder toegangsstempel kreeg hij ook geen uitgangsstempel (maar mocht 50$ later wel het land verlaten). En zonder uitgangstempel van Peru kreeg hij ook geen toegansstempel tot Ecuador. Toen issie via de jungle Ecuador ingesneakt... Jorg Heider zou trots op hem zijn.

Illegaal!

Verder hou ik me voornamelijk bezig met het schrijven van mn scriptie. De huidige versie is zo inchorent dat ik het misschien maar moet presenteren als een creatieve mix van psychologie, milieuwetenschappen en dada. (Mocht je betwijfelen of dat me lukt, vraag Hans maar naar een bepaalde brug van chris en mij :D)

Far far and away!

Voor dat pientje komt wil ik snel even op zn minst die dingen posten die ik al eerder geschreven had maar nog niet helemaal af had gemaakt. Nu eerst, deel twee in de familie beschrijving; Carlos, de excentrieke oom

Mijn eerste ervaring met Carlos, of Carlito, zoals ingewijden hem noemen, was toen ik tijdens een van de verkiezingstochtjes 'just 5 minutes' in de auto moest wachten. Twee uur later was ik er achter dat, hoewel ik toen nog geen woord spaans sprak, Carlito het uitermate interessant vond om mij bij te brengen dat er aluminium in gloeilampjes zit. Inderdaad, twee uur was wat overdreven (ik zou bijna zeggen irritant) maar de goede man deed zo zijn best om mijn kennis te vermeerderen dat ik het hem niet echt kwalijk kon nemen.

Hij hangt elke dag rond in het huis van Pedro, maar de eerstvolgende keer dat hij me weer goed te pakken kreeg was pas een week later. Ik heb tot op de dag van vandaag geen idee waar het over ging (ik hoorde later een uitvinding die hij zegt gedaan te hebben), maar ik kreeg het gevoel dat het erg belangrijk was. Wel leerde ik dat waar de meeste mensen daadwerkelijk langzamer gaan praten als je vraagt 'poco mas lento por favor' hij even geirriteerd zucht, en vervolgens op hetzelfde tempo opnieuw begint. Maar dan harder en met meer consumptie.

Een paar weken later was mijn spaans ver genoeg gevorderd om met veel handgebaren ongeveer te begrijpen wat hij me probeerde duidelijk te maken. En wat hij me probeerde duidelijk te maken was het volgende: Wij leven op Terra. Terra 1. Dan heb je nog Terra 2 , 3 en 4. Dit zijn onze zusterplaneten die verschillende epiliptische banen om onze planeet heen draaien. Elke paar jaar zijn ze dichtbij genoeg om mee te communiceren. Carlos zijn zender/ontvanger is in vergevorderd stadium, zodat hij, ergens in 2008, een manier om 'onze problemen' op te lossen kan bespreken.

Andere hoogtepuntjes waren onder meer zijn pogingen om met aluminiumfolie een kapotte stereo te repareren, en een tirade tegen de amerikaanse luchtmacht, die tot op de dag van vandaag weigeren te betalen voor het patent dat hij bezit op clusterbommen.

De laatste keer dat ik hem zag, een paar weken geleden:

Benjamin!
Carlito!
Geloof jij in magie?
Wat?
Geloof jij in MAGIE?!
*blijkbaar niet detecteerbaar sarcastisch*Ja natuurlijk, maar vertel het alsjeblieft niet verder..
Ik ben er een.
Wat?
Ik BEN er een!!
Wat???
IK BEN ER EEN!!!!
WAT?????
Een magier!!!!!!