dus

Ik heb de afgelopen twee weken met de ouders door Ecuador gereisd, van Quito naar Cuenca en weer terug. Echt ongelooflijk mooi allemaal. Beetje jammer dat ik daar pas achterkom na twee maanden alleen in de omgeving van Guayaquil te hebben rondgehuppelt. Gelukkig heb ik nog een maand om dat goed te maken :)

Hoewel de omgeving uitermate fotogeniek is heb vrij weinig te laten zien. Ik heb al mn foto's standaard 1 stop onderbelicht. Als je ze dan in photoshop met auto-level bewerkt zien ze  er heel erg veel mooier uit dan bij normale belichting. Probleem is natuurlijk dat ik hier geen photoshop heb. Ohwell.. Ik heb er twee gevonden die er op het eerste gezicht niet helemaal mislukt uitzien. In de jungle en in de bergen:

Relaxed!

Stinkt!

All in a days work

Tot nu toe heb ik nog niet echt iets geschreven over de niet-sog-gerelateerde dingen die ik hier aan het doen ben, dus bij deze! Edit:(voor de ouders: sog=studie ontwijkend gedrag)

Bedrijf X is een bedrijf dat tonijn verwerkt tot tonijn-houdende producten (blikjes etc.). Een werkelijk gigantisch bedrijf, met meer dan 800,000 L zwaar vervuild afvalwater per dag. Ik heb via via toegang gekregen tot de fabriek, heb bekeken hoe hun waterzuiveringssysteem in elkaar zit en probeer nu het management zo gek te krijgen om te doen wat ik wil.

Dus. Ze hebben ook een gigantisch waterzuiveringsssysteem, maar eindigen met een hele zooi vervuild water. Wat is er precies mis gegaan? In wat zich heeft ontwikkeld tot een pareltje van een case study: alles wat er mis kan gaan, and then some!

Snel een mini-cursus waterzuivering: Het gaat in dit geval om water met een heel erg hoog gehalte organische vervuiling (bloed, visafval, etc.). Dat moet er natuurlijk uit voordat het water in de rivier wordt gedumt, anders gaat het water ongelooflijk stinken, groeien er schadelijke bacterien etc.

De hoeveelheid organische vervuiling wordt uitgedrukt in Chemical Oxigen Demand (COD), hetgeen zoveel wil zeggen als de hoeveelheid zuurstof die een liter water gebruikt voordat al het biologische materiaal (koolstof) is omgezet in koolstofdioxide. De wettelijke limiet is in Nederland iets van 100 mg/L. Ecuador doet het met de iets relaxtere limiet van 250 mg/L. Het afvalwater van het bedrijf bevat gemiddeld 12,000 mg/L.

Normaal haal je in zo een geval eerst alle suspended solids uit het water met behulp van de combinatie aluminium sulfaat en een polymeer. Dat zijn alle vaste deeltjes die in het water zweven. Daarmee krijg je de COD naar ongeveer 5,000 mg/L. Vervolgens voeg je waterstofperoxide toe met een katalysator (gewoon heel fijngemalen ijzerpoeder) om tot ongeveer 1,500 mg/L te komen. Dat water is dan geschikt voor aearobe behandeling. Dat houd in dat je bacterien toevoegd en lucht door het water bubbelt. De bacterien nemen zuurstof op, en eten het organische materiaal op. Vervolgens vang je de bacterien weg en blijft er water over met een COD van 50-250 mg/L.

In theorie dus.

Maar hoe gaat het er bij bedrijf X aan toe? Het hele systeem bestaat uit 6 stappen. De eerste stap is een piepkleine tank wat bedoeld is als een vet-verwijder systeem. Mooi principe, maar in praktijk wordt er geen vet verwijderd omdat de flowsnelheid veel te groot is (heel veel afvalwater en een heel klein tankje).

Stap 1

Vervolgens gaat het geheel naar een grotere tank waar bacterien worden toegevoegd. Geen voorbehandeling of iets dergelijks, gewoon hardcore beginnen aan de aerobische stap. Niet helemaal, want ze vergeten dat er ook nog lucht moet worden toegevoegd. Normaal hebben bacterien een uur of 8 nodig om hun weg door het afvalwater heen te eten. Hier hebben ze twee uur. Niet helemaal optimaal, maargoed. Nog 4 stappen te gaan.

Stap 2

De derde stap is weer een grote tank waar een mannetje elk uur een emmer waterstofperoxide en aluminium sulfaat in gooit.

Jawel, in dezelfde tank.

Ik weet niet precies welke chemische reacties er allemaal optreden, maar het kan nooit het beoogde effect hebben. Al is het maar omdat het spul niet gemengd wordt maar gewoon als een chemische wolk met de flow meegaat. En alsof dat niet erg genoeg is, ze vergeten de katalysator te gebruiken waardoor het waterstofperoxide helemaal niet verbruikt wordt.

Dit gaat naar een 4e tank, waar het polymeer en meer waterstofperoxide wordt toegevoegd. Maar dit keer zonder aluminum sulfaat, dus het polymeer doet ook vrij weinig. In stap 5 wordt vervolgens lucht door het afvalwater geleid. Niet dat dit enig nut heeft, want de bacterien zijn na de double whammy van waterstofperoxide en aluminium sulfaat al lang dood.

Stap 4

Dus na 5 stappen hebben ze hun ranzige afvalwater veranderd in zwaar toxisch afvalwater. Maar er is altijd nog stap 6! Gelukkig weten ze daar alles in een klap goed te maken. *phew*

Stap 6

Oh, nee toch niet. In stap 6 wordt het *gezuiverde* afvalwater zonder pardon in een slootje gedumpt. Het slootje gaat naar een kanaaltje wat op zijn beurt in de rivier eindigd. Maar niet voordat het eerst door een sloppenwijk met 200,000 mensen gaat, die dit water gebruiken om te wassen en koken.

Ik probeer het management er nu dus van te overtuigen om in ieder geval het ijzerpoeder met de waterstofperoxide te gebruiken, en de volgorde van de rest wat aan te passen. Niet perfect, maar in ieder geval gaat de COD met driekwart omlaag en drinken de mensen geen chemicalien meer.

Na een maand praten, lobbyen en uitleggen zijn we zo ver dat ze van plan zijn hun shit te veranderen. Nu heb ik nog een maand om er voor te zorgen dat ze het daadwerkelijk doen!

Privacy please!

Iedereen heeft het altijd over hoe warm en open mensen in Zuid-Amerika zijn. Zeker vergeleken met Nederland is iedereen hier inderdaad veel opener en warmer. Heel fijn natuurlijk, maar het heeft ook zo zijn keerzijde.

Mensen verwachten dat jij net zo open en warm bent.

Blijkt dat mijn Nederlandse cultuur toch wat dieper zit dan ik had gedacht (of gehoopt). Ik kan me er zo aan irriteren als mensen onuitgenodigd langskomen! Ze nemen de spreuk 'mi casa es su casa' wel heel letterlijk. Zo is er een meisje die zich verveelt thuis. Dus wat doet ze? Ze hangt bij ons thuis rond. Tot 22.00. Elke dag. Al twee maanden lang. En ze is niet de enige.

Zo ging vanochtend ging weer de deurbel. Dus ik dacht dat het een van de Oostenrijkers was. Stond daar oppeens Andrea, een meisje wat ik ooit en keer op een feestje gesproken had. Volgens mij is ze een klasgenootje van Richard, dus ze zal wel voor hem zijn langsgekomen. Richard was er echter niet. Dus gaat ze weg? Nee, ze blijft net zo lang voor de deur staan tot ik haar maar naar binnen uitnodig. En blijft vervolgens de hele friggin middag hangen!

De Oostenrijkers wonen hier al wat langer, en hebben geexperimenteerd met verschillende methoden om iemand het huis uit te krijgen. Direct zijn help in ieder geval niet, dan denken ze dat je een grapje maakt. Je kunt ook geen afspraak faken, want meestal gaan ze dan naar het huis van de buren, om een uur later te komen kijken of je er nog bent. De meest effectieve manier is om te zeggen dat je echt heel hard voor een tentamen moet gaan leren, of dat je wil gaan slapen.

Fig. 1 F*cking irritant

Bij Andrea ging ik voor de 'ARG, ik moet huiswerk maken!!' tactiek. Achteraf gezien niet geheel overtuigend aangezien het zaterdag is, maargoed. Na twee lange saaie uren weet ik haar eindelijk er van te overtuigen dat ik echt de hele dag nodig ga hebben voor die ene opdracht. En wat gebeurt er op het moment dat ze de deur uitloopt? Richard komt thuis! noooooooooooooooo! Moest ik drie uur lang doen alsof ik daadwerkelijk huiswerk aan het doen was terwijl ze met Richard aan het rondhangen was.

Meestal vind ik het geweldig als er iemand spontaan langskomt, en ik hoop dat ik iedereen in Nederland zo ver krijg om een beetje meer Latin spirit te krijgen, maar demasiado is demasiado! Wat een zelfconfrontatie, in Nederland irriteerde ik me juist altijd aan de hele niet-spontaan langskomen cultuur.

Ohwell... weer wat geleerd.

(jongens komen trouwens veel minder onuitgenodigd langs, maar als ze er eenmaal zijn krijg je ze ook niet meer weg).

Colombia

Ik was vergeten dat Bogota op 2700m ligt. Dus ik de eerste dag in een t-shirt en teenslippers rondlopen... weer een keelontsteking. Colombia is niet het meest boeiende land om met 39c koorts in bed te liggen. Gelukkig kan je hier USA style aan de pillen gaan. Ik slik er nu ongeveer 16 per dag. Excellent!

De eerste dag heb ik een rondleiding gekregen in een kleine chocolade fabriek, en vrijdag heb ik op Alinova S.A. rondgelopen. Een bedrijf dat zich helemaal toelegt op het maken van gummi-beertjes. Erg leuk om te zien hoe dat gebeurt, maar dan blijkt dat ze een probleem met hun afvalwater hebben (denk een COD van 15.000 waar 100 mg/l de wettelijke norm is). Jeeh!

Dus eerst heb ik naar hun bestaande systeem gekeken. Ze hebben een Fat Oil and Grease-trap (FOG) maar die werkte voor geen meter omdat de het ontwerp compleet verkeerd was, en ze vervolgens ook nooit de moeite namen om het verzamelde FOG op te ruimen. Dus toen heb ik snel een nieuw ontwerp voor ze getekend (klinkt boeiender dan het is). In principe zou daarmee hun COD met 2/3 naar beneden kunnen gaan. Vervolgens heb ik gekeken naar waar hun afvalwater precies vandaan komt. Bijna al het afvalwater komt vrij als ze de machines schoonmaken. In dit geval doen ze dat door al het suiker-stroop achtige spul van de machines met water weg te spoelen. Geen wonder dat ze een hoog COD hebben! Dus ik heb ze er op gewezen dat het heel makkelijk is om bijvoorbeeld eerst zo veel mogelijk suiker van de machines af te schrapen en appart weg te gooien (of zelfs te recyclen). Als ze dat gedisciplineerd doen is hun hele afvalprobleem weg! (denk ik).

Daarna waren ze blij genoeg om me een systeem te laten bekijken dat een ander bedrijf had voorgesteld om hun afvalwater te behandelen. Buiten het feit dat ze zoiets helemaal niet nodig zouden hebben als het andere bedrijf competent genoeg was geweest om op te merken dat hun FOG systeem niet goed werkt zitten er ook links en rechts ontwerpfouten in het systeem zelf. Dus nu hebben ze het bedrijf uitgenodigd om dinsdagochtend een presentatie te komen geven, waar ik bij ben om ze compleet de grond in te boren. In het Spaans.

Ik heb er sin an :)

Attack of the amazing scorpion man ... !

Ik wou eigenlijk wat meer Galapagos foto's posten, maar vandaag is toch weer iets moois gebeurt!

We waren op de economie faculteit aan het chillen (ICHE), toen er opeens twee gasten kwamen die foldertjes aan het uitdelen waren waarin stond dat bij de verkiezingen gisteren (er zijn om de week verkiezingen voor iets, in dit geval ging het om het rectorschap van ICHE) fraude gepleegd zou zijn, en dat de studenten zich moesten verenigen voor een Revolutie!

...

Whoo ik wou wat grappig 's gaan schrijven over hoe er hier met vrijheid van meningsuiting wordt omgegaan, toen opeens 5 centimeter van mijn blote rechtervoet verscheen:

(bewegend) Fig. 1 Arg

Mayhem! 2 uur sochtends. Volgens mij hebben we iedereen wakkergeschreeuwd hier. En toen gingen we foto's maken. Wat een adrealine geeft een schorpioentje in huis! Geweldig. Bij de onderstaande foto probeerde richard een close up te maken toen de schorpioen oppeens aanviel. Good stuff. Spannender dan de japanse versie van the grudge.

Fig. 2 Lang leve de macro stand

Uiteindelijk hadden we besloten dat we toch echt moesten proberen hem/haar levend naar buiten te werken:

(bewegend) Fig. 3 GDI Commando Benjamin

Anyway, over een half uurtje komt de taxi, ik vlieg om 6 uur naar Bogota!




PS inderdaad, de timing is zo crap dat ik een nacht moet doorhalen voor een vlucht van 2 uur :s

Galapagos dus

Ik ben mijn blogje echt niet vergeten hoor! Maar eerst had zelf heel erg de behoefte om mn blog bij te houden, als een soort link met thuis. Hoe langer ik hier zit hoe minder behoefte ik daar aan heb. Nieuwe vrienden, nieuwe ervaringen en zelfs een nieuwe taal! Als ik mn blog teruglees is het verbazend hoe weinig daarvan overkomt.

Betekend natuurlijk allemaal niet dat ik jullie vergeten ben, alleen maar dat je me wat vaker moet buggen om mn blog bij te houden :)

Dus, galapagos. Ongeveer anderhalf uur vliegen vanaf Guayaquil, en dan land je op een heel erg klein eiland (Baltra) dat eigenlijk niet veel meer is dan een vliegveld. Voor eilanden die bekend staan om hun prachtige dieren valt op het eerste gezicht vooral op hoe dood de eilanden zijn.

Fig. 1 overal beestjes!

Maar gelukkig zijn er rond het vliegveld wel genoeg exotische diersoorten te vinden!

Fig. 2 kleine vogeltjes

Fig. 3 dure vogel

Fig. 4 Vreemde vogel

Dus het eerste wat er gebeurt als je aankomt is dat blijkt dat je bagage nog in Guayaquil is. Geen probleem, gelukkig hadden we de apparatuur die nodig was voor het werk al van tevoren gestuurd. Dus stappen in een taxi, rijden naar de-grote-stad-wiens-naam-ik-vergeten-ben op Santa Cruz (een ander eiland). Duurt ongeveer een uur. Blijkt dat onze apperatuur ook niet is aangekomen. Dus weer terug naar het vliegveld... heel wat gezeik later hebben we de belofte dat alles er de volgende ochtend zal zijn.

Dus wij de volgende ochtend 6 uur opstaan om voordat we gaan werken naar het vliegveld te gaan. Alles achterin een taxi geladen, toen bleek dat er niet genoeg ruimte meer voor ons was. Een uur achterin een pickup zitten bij 80 km/u is best tof!

Fig. 5 Ecuadorian style

Volgende keer wat meer foto's van beestjes etc. die er bij nader inzien wel degelijk zijn. En zeeleeuwen. Ze zijn echt overal, en ze stinken!

Fig. 6 hey, daar zat ik!

Hoi Hoi Hoi

Volgens mij was ik het vergeten te melden... maar zondag ben ik op het vliegtuig gestapt! Jawel. Die watermetingen-die-toch-geen-watermetingen-bleken-te-zijn doen we op meerdere plekken, en een daar van is ver weg genoeg om te vliegen. Dus twee uur later land ik op... Baltra! Supertof. Beetje warm, maar vlak voor de landing vlogen we over een oude vliegbasis van de amerikanen uit WW2. Alleen een nerd als ik kan dat natuurlijk toffer vinden dan al die beestjes die ik zou gaan zien.

Baltra. Waar lag dat ook al weer? Ohja, dat is een van de Galapagos eilanden.

Hehe. Ik hoor dat het weer lekker weer is in NL. Geniet er van :p

edit: Baltra, niet Balsa...

k*tdag

Na een maand begon ik te wennen aan de manier waarop mensen hier werken, maar gisteren had ik echt weer zo een situatie waardoor je je realiseert waarom Ecuador ook al weer een derde-wereld land is.

Twee weken geleden heb ik een professor zo ver gekregen dat hij me mee zou laten doen met waterkwaliteitsmetingen in een fabriek in Guayaquil. Geweldig! Precies wat ik hier wil doen! Dus ik mezelf helemaal inlezen in hoe je dat soort metingen uitvoert etc. etc. etc. Hij heeft me nog wat rapporten gegeven die ik door kon kijken. Heel leuk allemaal. Twee weken geleden was dit dus.

Afgelopen zondag bel ik de professor nog op om te vragen hoe laat ik op CEMA moet zijn. 7.30. Arg, niet precies wat ik wou horen, maargoed. Dus ik sta maandagochtend braaf om 7.29 bij CEMA te wachten, krijg ik een ietwat verbaasde blik van de secretaresse. Wist ik niet dat het verzet was naar dinsdag? Niet dus... maargoed, een dagje e-mailen kan ook geen kwaad.

Dinsdag ochtend 7.30. Ik sta ietwat verwachtingsvol te wachten. De rest van het team is er ook dus nu staat niets me in de weg om geschiedenis te schrijven! (voor... eerste Nederlander die waterkwaliteitsmetingen doet in een of andere obscure ecuadoriaanse fabriek).

Komt de professor aanlopen. Om me geluk te wensen of iets dergelijks. Hij kijkt me ietwat bedenkelijk aan en zegt: no, no you can't go like that! Blijkt dat ik schoenen met stalen neuzen nodig heb. En een jeans shirt met lange mouwen. ARG! 2 weken geleden heeft hij me uitgenodigd om mee te gaan, en dan krijg ik op de ochtend dat ik vertrek te horen dat ik schoenen met stalen neuzen moet hebben! Alsof ze dat niet eerder wisten! Maargoed, omdat ik zo overduidelijk het niet eens was met de situatie bood hij aan om zijn secretaresse met me mee te sturen om schoenen te vinden, die hij zou betalen.

Nou, ok dan.

Dus zijn secretaresse en ik zijn van 9 uur sochtends tot 1900 bezig geweest om die schoenen te vinden. Tientallen winkelcentrums afgestruind, maar nergens hadden ze schoenen met stalen neuzen. Uitendelijk zijn we in een of ander krot terecht gekomen helemaal aan de andere kant van de stad (wat echt heel ver weg is). Not exactly my idea of fun, maargoed, ik heb mijn schoenen. En mijn jeans shirt met lange mouwen. En morgen eindelijk wat echt vintage ranzig afval water!

Woensdag ochtend 8.30, met oversized werkschoenen en een jeans hemd met lange mouwen. En ja hoor, ik kan niet mee. Waarom niet? Omdat er geen plek is in de auto! WTF? Alsof ze niet al 5 jaar weten hoeveel mensen er in hun auto passen. Dus ik word pissig, en na een half uur onverstaanbaar brabbelen besluiten ze dat ik in plaats van een van hun mocht meegaan. Ok, dus in plaats van dat ze de chauffeur achterlaten en zelf rijden... Ondertussen ben ik te geirriteerd over zoveel stommiteit om me schuldig te voelen dat er iemand voor mij achterblijft, dus ik zit in de auto en we gaan rijden. En rijden. En rijden. En rijden.

Blijkt dat we niet naar een fabriek gaan in Guayaquil, maar in Libertad, een stad ongeveer 3 uur verderop. Ok, misschien niet helemaal meer relevant voor mijn onderzoek maar kan nog steeds interessant zijn... Bovendien gaan we naar een gigantische raffinaderij, dus daar moet meer dan genoeg smerige shit zijn om me mee te vermaken.

Sta ik daar s'middags op het dak van een of ander gebouwtje op een industrieterrein. Ik hou wel van industrieterreinen dus ik vind het uitzicht best leuk, maar waar is dat afvalwater nou? Opeens krijg ik oordoppen in mijn handen geduwd, begint het dak te trillen en whaam, gigantische zwarte rookwolk uit een schoorsteentje naast mij. *kuch* *kuch*. Wat is hier ingodsnaam aan de hand? *kuch* Wijst de dude naast me naar de schoorsteen en roept "WE MEASURE!!".

Blijkt dat we helemaal naar Libertad zijn gereden om de uitlaatgassen van een diesel generatortje te meten. Een noodgenerator. Die in de laatste 7 jaar nog nooit gebruikt is.

Kutdag!

Righto

Ik ben hier nu al meer dan een maand, en jullie hebben nog geen idee wat ik nou eigenlijk doe gedurende de dag! My bad, ik zal proberen meer te posten :)

Ik ben eindelijk uit Pedro's huis ontsnapt! Jawel, ik heb mijn eigen casa op de campus. Heerlijk. Elke dag braaf om 11 uur opstaan en tot 3 uur sochtends rondhangen met de andere buitenlandse studenten. Ik kon me er echter niet toe brengen om aan te kondigen dat ik definitief weg ben daar, dus er liggen nog een paar sokken bij Pedro, en ze verwachten nog half dat ik elke avond thuis kom. En elke avond stuur ik een smsje dat ik echt heel vroeg moet opstaan en liever bij Doris op de campus blijf slapen.

'Ik heb de verkiezingen verloren. Drat.'

Ik weet het, julie denken nu allemaal 'wat een sissybitch is benji toch'.

ja.., maar ik heb het echt al meerdere keren ter sprake gebracht! Hij reageert altijd door te zeggen dat dat echt niet kan, dat er absoluut geen ruimte meer is op de campus (inderdaad, de laatste vrije kamer is ingenomen door... mij!) en dan komt hij met allemaal kleine dingetjes die me er van moeten weerhouden om weg te gaan. Zo krijg ik tegenwoordig gratis eten bij het restaurant voor de professoren, mag ik alfredo op elk random moment van de dag bellen om me ergens heen te rijden en heb ik een HUGE kantoor gekregen wat hij nog 'over' had. Op zichzelf een interessant inzicht in hoe Pedro denkt met mensen om te moeten gaan.

Wat kan ik jullie verder nog vertellen zonder deze post al te lang te maken... Man oh man wat is er veel vage shit gebeurt afgelopen maand. Stuk voor stuk een entertaining post waard, maar ik ben te lui om alles op te schrijven. For now; een beschrijving van de locals waar ik zowel mee omga als een foto van heb.

Joaquin, werkt op het kantoor van Pedro, en heeft me heel erg op weg geholpen hier. Echt heel aardig, maar zijn ouders zijn Jehova's getuigen, hetgeen zich soms uit in ietwat raar gedrag.

"Ik haat homo's. Ik wil ze niet vermoorden ofzo, ik haat ze gewoon"

Vervolgens Doris, een oostenrijks meisje dat tegelijkertijd met mij aankwam. Een beetje vreemd maar wel... aardig!

'Ik was in Ecuador en heb zes maanden World of Warcraft gespeeld!'

En chubbie die er naast zit is ook een Oostenrijker, woont in het huis naast ons.

Nee.

Dan is er natuurlijk nog mijn illustere huisgenoot Richard. Erg leuk om mee samen te wonen, maar zelfs naar mijn standaard behoorlijk onvoorzichting. Wel een mooi verhaal hoe hij vorige week in Peru compleet dronken en stoned een riksha taxi 'leende' voor een ritje, vervolgens door de voorruit vloog omdat hij tegen een vrachtwagen aanknalde, maar wel nog genoeg bij geest was om de politie voor 150$ er van te overtuigen dat hij in feite niet dronken en stoned maar wel met een rijbewijs in zijn bloedeigen riksja door die vervelende vrachtwagen geschept werd.

"Malariapillen? Gele koorts vaccinatie?? Nergens voor nodig"

En dan hier een foto van Fred. Echt een hele toffe gast die ook nog eens goed kan gitaarspelen en zingen.

"Ik ben zo aardig dat Benji geen semi sarcastisch onderschrift kan verzinnen. Jeeh."

En dan nog een foto van een vriend van een vriend die ik alleen post omdat hij pas na drie pogingen zichzelf gangster genoeg vond dat ik de foto mocht bewaren. Soms rijdt hij ons rond in zijn gigantische bus. Nog nooit zo veel bijna doods ervaringen achter elkaar gehad.

Bestuurd zijn 20 jaar oude busje alsof het een Ferrari is.

Dus. Volgende keer foto's van de campus en mijn huisje!

Damien

Mijn klinische beschrijving van Ecuador is niet compleet zonder wat aandacht te wijden aan de disfunctionele familie waar ik woon! Vandaag deel 1: kevin.

Ik ben zo dom geweest om vorige week Kevin te laten zien dat er ook spelletjes op mijn laptop staan. Wie is Kevin? Kevin is het ongelooflijk slecht opgevoede ADHD zoontje van Pedro.

Fig. 1 Kevin, sneller dan zijn eigen schaduw

Ok, hij was heel erg blij met het spelletje, dat zag ik ook wel. Maar wie had kunnen verwachten dat toen ik em dr weer af wou gooien hij een screaming fit zou beginnen die ongeveer een week zou duren? In dit geval schieten woorden echt te kort om zijn hysterische huil en schreeuwbuien te beschrijven, maar ik zal en poging wagen:

BENJIIII!!!!! POR FAVOR POR FAVOR!!! WHYYYY WHYYYY YOU CANT DO THIS TO ME, I HATE YOU! MAL MAL MAL, MAMA MAKE HIM STOP WHYYY ARE YOU DOING THIS TO ME???!!!!! WHEHEHEEHEEEEE WEHEEHHEHWEEHEHEHEEEEEEE WHEEEEE MY HOUSEEE!!! LET ME PLAY!! YOU ARE BAD BAD BAD! MAL!! WHEHEHHEHEEEE WHEEEEE PLEASEEE POR FAVOR! WHY ARE YOU DOING THIS????? I DON’T UNDERSTAND WHEHEHEHEHEEEEEE I JUST WANT THE LAPTOP WHHEEEHHEHEHHEEEE YOU CANT DO THIS TO MEEEEEEWHHEHEHWHEHHEHE etc.

Twaalf jaar oud. Dit ging –zonder te overdrijven– de hele dag door, tot ongeveer twee uur s’ochtends.

Fig. 2 Mijn god, wat een geile laptop!

Volgende dag, ik kom thuis van de universiteit. Het eerste wat ik zie als ik de deur open doe is Kevin : “benji you have to let me play, pleaaasseeee let me play on the laptop pleassseeee!!!! Noooo NOWWW!!! I WANT TO PLAY NOWWWW YOU DON’T HAVE TO EAT, I PLAY!!! POR FAVOR POR FAVOR, WHY ARE YOU SO??? WHEHEHEHEHHHEHHEHEHEE I WANT TO PLAYYY I HATE YOU WHEHEHEHEEEEEEEEEE YOU ARE LOSER LOSER LOSER!!” etc. etc. etc.

En sindsdien heeft hij (in no particual order): zich letterlijk aan mijn voeten geworpen en gesmeekt of hij mag spelen, mijn excuses aan hem geeist (en toen hij dat niet kreeg 2 uur geschreeuwd), meerdere keren mijn skype gesprekjes met Pauline gecrasht, met eten gegooid, tegen zijn ouders gezegd dat ik een leugenaar ben omdat ik eerder beloofd zou hebben dat hij zo veel mocht spelen als hij wou, het Nederlandse elftal (niet geheel ten onrechte) beschuldigd van incompetentie. En natuurlijk elke keer als hij me ziet begint hij gelijk te gillen dat hij aan de computer wil.

Twee weken lang ben ik op de didactische tour geweest (nee kevin, je mag alleen spelen als je het netjes vraagt etc.).

Complete mislukking

Measures had to be taken

Fig. 3 Measures

Een diepgaande analyse van de situatie leerde mij dat Kevin compleet verslaafd was aan Colin Mcrae Dirt, een race spel. Ik was serieus aan het overwegen om het gewoon weg te gooien, maar uiteindelijk heb ik een veel leukere oplossing gevonden:

Diep verborgen in het Advanced steering options staan een aantal obscure opties, waaronder iets genaamd steering linearity. Geen idee wat het betekend, maar nadat ik het veranderd had van .3 naar .7 zijn de auto's subtiel doch compleet onbestuurbaar geworden. Ik voorspel dat hij het nog twee dagen probeert voordat hij zn ouders weer gaat pesten.

Behalve proberen mijn eigen hoofd op een grote verkiezingsbanner te krijgen (met als text "we foreign students Vote for Pedro!") ben ik natuurlijk ook nog bezig met mijn onderzoek. En whooha, dat gaat er behoorlijk anders aan toe hier in Ecuador. Zowiezo gaat alles er anders aan toe. Zo begroeten hoogleraren en studenten elkaar alsof ze al jaren homeboys zijn en kun je op de campus voor een euro een liter versgeperste sinaasappelsap kopen! En iedereen jat je pen als je 3 seconden niet oplet, heel vervelend.

Anyway.
Onderzoek.

Het is behoorlijk moeilijk om hier harde data te krijgen. Als je dat al krijgt dan is het of verouderd (denk 1994, toen de stad ongeveer half zo groot was) of niet refereerbaar. Ik heb hier een prachtig rapport liggen over een fabriek waar een professor eerst een kwartier mee bezig is geweest om voorzichtig alle titels, namen en referenties naar de universiteit te verwijderen.

Vorige week had ik een rapport over een HUGE vervuiler in handen. Mocht ik er wel even in kijken om een beter begrip voor de situatie te krijgen maar het absoluut niet in mijn rapport gebruiken! Bah. Bij deze: Pepsi Cola inc. is zo ongelooflijk dom dat ze een retentietijd van 17 uur hanteren, waar 60-90 minuten gebruikelijk is. Met als gevolg dat het 'water' nog smeriger uit hun waterzuivering komt dat het er in ging.

Vandaag had ik echter een mooie breakthough. Ik had laatst met een professor gepraat en hij vond mijn onderzoek zo leuk dat hij voorstelde dat ik zijn klas les zou geven en dat ze dan als onderdeel van het vak proefpersonen voor mijn questionnaire moeten vinden.

Laat ik dat nog een keer zeggen want ik kan het zelf ook nog niet geloven: ik heb vanmiddag een college gegeven over mijn nietszeggende onderzoekje, en heb nu een een groep studenten die de komende twee maanden gaan proberen geschikte proefpersonen te vinden voor mijn onderzoek. Als ze er niet genoeg vinden krijgen ze een ONVOLDOENDE voor het vak!

Ik ben een lucky basterd. En jullie ook, want binnenkort ga ik jullie verblijden met een foto van mijn bitches

Een bijna nuttige dag!

Deze had ik vorige week al geschreven, maar was vergeten te posten :-/

Vandaag (de derde dag) de hele dag op het kantoor van Pedro gezeten terwijl hij zwaar gestressed zijn 5 (ik zie er elke dag meer) assistenten aan het uitfoeteren was. De rechter heeft zichzelf niet bevoegd verklaard om een oordeel te kunnen vellen en heeft de beslissing doorgespeeld aan de comissie die de rector-verkiezingen overziet. Jaja, aan precies die commissie die wij hadden aangeklaagd! Blijkbaar moeten er heel wat favors moeten worden ingeroepen om de situatie nog te redden.

Ergens tussen de chaos door stond daar opeens een Jorge (ze heten allemaal Jorge) waar ik mee moest gaan praten. Blijkt dat hij al 15 jaar betrokken is bij de pogingen om de Estero Salado schoon te krijgen. Hij heeft 20 minuten lang hydrostudios, het consultancy bedrijf waar de vorige Delftse student voor werkte, afgezeken waarna hij weer vertrok.

Hij had een paar interessante punten, hetgeen ietwat onfortuinlijk is omdat de mensen die daar werken dikke matties zijn met een van mn begeleiders. Ik ben benieuwd hoe ik dat uiteindelijk het best kan rapporteren!

Daarna heeft een andere professor me meegenomen om naar een vervuild industrie terein te gaan kijken. Mijn god dat was Smerig. Maar op een ietwat apperte manier wel interessant. Er is in ieder geval duidelijk genoeg werk voor me te doen hier.

Question: how many ecuadorians does it take to put up a banner?

Kort berichtje van het verkiezingsfront!

Elke kandidaat heeft zijn eigen team van studenten om bij de campagne te helpen, en ze zijn nu al een paar dagen bezig om de hele campus vol te hangen met posters en banners. Omdat het nog steeds vakantie is hier (het 2e semester begint hier volgende week) is er verder helemaal niemand, dus het enige teken van leven zijn de campagneteams die in groepjes van 10 rondlopen op zoek naar een plekje om nog een poster op te hangen. Vannochtend waren er zelfs een aantal studenten aan het flyeren voor het hoofdgebouw, terwijl er verder alleen maar schoonmakers en beveiligingsmedewerkers rondlopen! Ze waren zo zielig dat ik maar 2 flyers heb meegenomen.

De onderstaande foto heb ik afgelopen zondag genomen, toen een grote banner van iemand werd opgehangen. 15 mensen waren drie uur bezig met... cola drinken en kijken naar twee mensen die al het werk deden. Geweldig toch?

Fig. 1 Answer

En alsof dat nog niet grappig genoeg is: de verkiezing is 23 oktober. Het semester begint de 15e dus ze hebben maar een week om hun posters, banners en flyers te gelde te maken. Blijkt dat de eerste week van het semester er nauwelijks lessen zijn omdat het goed Ecuadoriaans gebruik is om aan het begin van het semester een academisch weekje te nemen!

Edit: suffe text vervangen met iets anders

Tijd om mijn tweede dag te beschrijven! Blijkbaar is het gewoonte hier om op zaterdagmiddag aan de vodkashots te gaan dus ik kan niet beloven dat ik helemaal samenhangend ben.

Ik dacht eerst dat er iets serieus mis met me was, aangezien ik jetlagged en al veel eerder wakker zou moeten zijn dan de rest van de familie, maar helaas; iedereen staat hier om 5 uur sochtends op, en ze komen ietwat bezorgd op mn deur kloppen als ik niet om 6 uur fris en fruitig aan de ontbijttafel zit. Heb ik weer. Vervolgens zijn we met zn alle naar ESPOL gegaan (de universidad polytechnica).

Eigenlijk ben ik de hele dag Pedro’s kantoor niet uitgekomen. Na een paar uur was ik wel helemaal op de hoogte van de verkiezingsperikelen. Blijkbaar is Pedro’s tegenstander de zittende vice-rector (voortaan el diablo) die in zijn termijn de universiteit helemaal naar de @#% heeft geholpen. Nu zijn ze met modder aan het gooien, en probeerd de vice-rector via allemaal niet helemaal goed gedifineerde regeltjes de boel te naaien. Zelfs de verkiezingen voor vice-rector van een universiteit zijn door en door corrupt. Blijkbaar heeft el diablo studiebeurzen beloofd aan studenten die de meeste stemmen voor hem inzamelen, oh zo onschuldige Pedro was zelf de hele dag schimmige deals aan het maken met professoren van de kiesraad.

Fig. 1 Pedro en de zittende vice-rector

En el diablo heeft een spion! Een echte! Een van de twee secretaresses van Pedro is een backstabbing mata hari (maar dan lelijk). Na kantooruren kopieerd ze alle nieuwe documenten van de dag, en stuurt ze op aan el diablo. Op kosten van Pedro. De manier waarop ze daar achter zijn gekomen is ook goud waard :D Misschien voor een volgende post. Ik ben al bezig met een counter-espionage actie, en heb een paar fake documenten gemaakt waarop Pedro’s ‘nieuwe’ argumentie voor het komende debat beschreven staan.

Fig. 2 secretaresse/spion

Uit verveling heb ik vervolgens mijn photoshop skills ingezet om Pedro’s voorhoofd minder glimmend te maken en heb ik de meest briljante verkiezingsposter ooit ontworpen.

Fig. 3 Propaganda

En het mooie is, niemand kent napoleon dynamite! Ze vinden het een prachtige foto, en een geweldig T-shirt! Met een beetje geluk krijg ik ze zo ver om "Vote for Pedro" t-shirts daadwerkelijk te gaan gebruiken voor de campagne. Het idee dat ik zometeen een foto heb met tientallen nietsvermoedende Ecuadorianen met een 'Vote for Pedro' T-shirt en bovenstaande foto als posters... priceless!

mn telefoon werkt niet!

Ik zal het eerlijk toegeven, ik was ongelooflijk zenuwachtig toen ik eindelijk afscheid had genomen van Pauline, Chris, Dani en de ouders. Daar stond ik dan, op het punt om meer dan 4 maanden naar de andere kant van de wereld te gaan! Blijkbaar was ik niet de enige, want ik kreeg een meewarige je-bent-13-in-een-dozijn,-veel-plezier-in-verwegistan blik van de duanebeambte.

Vlucht kl 753 was met afstand de meest relaxed niet-business class vlucht die ik me kan herinneren. Ik had mezelf ingechecked op de enige stoel in het vliegtuig met meer dan 2 meter beenruimte.

Fig. 1 Relaxed

Toen bleek ook nog eens dat de twee stoelen naast mij leeg waren. 1 slaappil later en en ik was op Bonaire. Wat een suf vliegveldje was dat. Vervolgens kwamen er een aantal mensen bij en heb ik 2 uur gepraat met de rector van een middelbare school op curacau. De jeugd van tegenwoordig! Schandalig !

Fig. 2 Heel relaxed

Ik logeer in Guayaquil bij Pedro, de directeur van het international student relations office, en blijkbaar ben ik op een opportuun moment zijn leven binnengewandeld want anderhalf uur na de landing bevond ik mezelf in de civiele rechtzaal waar Pedro zijn recht om zich als rector magnificus verkiesbaar te stellen verdedigde. Ik mocht zijn documenten vasthouden. Ik zou zweren dat ik er alleen neer ben gezet om de blanke boy toy internationale student te spelen. Al is het maar omdat Pedro al 3 (!) andere assistenten bij zich had.

Jammer dat ik niet mn camera had meegenomen, dus zal ik de prachtige bureaucratie maar beschrijven. Er was een gigantische zaal gevuld met secretaresses en stapels files, op zo een manier dat het me heel erg deed denken aan Brazil (nog niet gezien? Foei!) Alle computers waren uit het jaar 0, de secretaresses waren voluptueus met dikke lagen make-up en de advocaten zagen dr uit zoals je je alleen uit films kan voorstellen. Dikke snorren, maatpakken die net niet tijdloos waren en lang haar strak naar achter gewaxed. Na een kwartier chaos kwam de advocaat, en tevens de broer, van Pedro aan zweven (anders kan ik het niet noemen). Deze advocaat verdient een speciale benoeming. Ongelooflijk. Hij ziet er uit als een zuid amerikaanse versie van marlon brandon. Niets op af te dingen als ik cliche wou zijn zou ik er precies zo uitzien. Ik zou mijn rechter teennagel geven voor die foto in zijn kantoor van hem op een feestje tijdens de jaren zeventig. Precies dezelfde snor, bril en kapsel ... in een fel wit discopak! Een echte!

Anyway, de advocaat begon langzaam zijn handgetypte document aan de secretaresse te dicteren die het met 2 vingers overtypte. Daarna volgende een orgie van kopieen en stempels. Ik bespaar jullie verdere details, maar ik had het niet meer toen de assistent van de assistent van Pedro klaagde dat hij een stempel moest halen bij de secretarresse van de secretaresse van de secretaresse van de rechter om een stempel te kunnen krijgen van de secretaresse van de secretaresse van de rechter. We waren een goede 7 uur later klaar.

Ik ben ondertussen wel goed bevriend geworden met de 3 assistentes van Pedro, en mijn Spaans is ook aan het vooruitgaan. Ik ken nu onder andere 7 respectvolle spaanse varianten varianten op het woord ‘boezem’.

Tja... soggen op zn ecuadoriaans.

Ik heb ergens gelezen dat er meer bloggers dan blog lezers zijn, dus het is met gepaste trots dat ik mezelf aan deze ietwat trieste statistiek toevoeg; ik presenteer u de benjamin-is-op-reis-en-heeft-niets-beters-te-doen-dan-internetten weblog!