mn telefoon werkt niet!

Ik zal het eerlijk toegeven, ik was ongelooflijk zenuwachtig toen ik eindelijk afscheid had genomen van Pauline, Chris, Dani en de ouders. Daar stond ik dan, op het punt om meer dan 4 maanden naar de andere kant van de wereld te gaan! Blijkbaar was ik niet de enige, want ik kreeg een meewarige je-bent-13-in-een-dozijn,-veel-plezier-in-verwegistan blik van de duanebeambte.

Vlucht kl 753 was met afstand de meest relaxed niet-business class vlucht die ik me kan herinneren. Ik had mezelf ingechecked op de enige stoel in het vliegtuig met meer dan 2 meter beenruimte.

Fig. 1 Relaxed

Toen bleek ook nog eens dat de twee stoelen naast mij leeg waren. 1 slaappil later en en ik was op Bonaire. Wat een suf vliegveldje was dat. Vervolgens kwamen er een aantal mensen bij en heb ik 2 uur gepraat met de rector van een middelbare school op curacau. De jeugd van tegenwoordig! Schandalig !

Fig. 2 Heel relaxed

Ik logeer in Guayaquil bij Pedro, de directeur van het international student relations office, en blijkbaar ben ik op een opportuun moment zijn leven binnengewandeld want anderhalf uur na de landing bevond ik mezelf in de civiele rechtzaal waar Pedro zijn recht om zich als rector magnificus verkiesbaar te stellen verdedigde. Ik mocht zijn documenten vasthouden. Ik zou zweren dat ik er alleen neer ben gezet om de blanke boy toy internationale student te spelen. Al is het maar omdat Pedro al 3 (!) andere assistenten bij zich had.

Jammer dat ik niet mn camera had meegenomen, dus zal ik de prachtige bureaucratie maar beschrijven. Er was een gigantische zaal gevuld met secretaresses en stapels files, op zo een manier dat het me heel erg deed denken aan Brazil (nog niet gezien? Foei!) Alle computers waren uit het jaar 0, de secretaresses waren voluptueus met dikke lagen make-up en de advocaten zagen dr uit zoals je je alleen uit films kan voorstellen. Dikke snorren, maatpakken die net niet tijdloos waren en lang haar strak naar achter gewaxed. Na een kwartier chaos kwam de advocaat, en tevens de broer, van Pedro aan zweven (anders kan ik het niet noemen). Deze advocaat verdient een speciale benoeming. Ongelooflijk. Hij ziet er uit als een zuid amerikaanse versie van marlon brandon. Niets op af te dingen als ik cliche wou zijn zou ik er precies zo uitzien. Ik zou mijn rechter teennagel geven voor die foto in zijn kantoor van hem op een feestje tijdens de jaren zeventig. Precies dezelfde snor, bril en kapsel ... in een fel wit discopak! Een echte!

Anyway, de advocaat begon langzaam zijn handgetypte document aan de secretaresse te dicteren die het met 2 vingers overtypte. Daarna volgende een orgie van kopieen en stempels. Ik bespaar jullie verdere details, maar ik had het niet meer toen de assistent van de assistent van Pedro klaagde dat hij een stempel moest halen bij de secretarresse van de secretaresse van de secretaresse van de rechter om een stempel te kunnen krijgen van de secretaresse van de secretaresse van de rechter. We waren een goede 7 uur later klaar.

Ik ben ondertussen wel goed bevriend geworden met de 3 assistentes van Pedro, en mijn Spaans is ook aan het vooruitgaan. Ik ken nu onder andere 7 respectvolle spaanse varianten varianten op het woord ‘boezem’.

Tja... soggen op zn ecuadoriaans.