Caballero y caballera

upload willing, veel foto´s deze post!

Eerst hebben we een paar uur gehiked door Cajas national park. Heel erg mooi. Heel erg koud.

Vervolgens waren we van plan om naar Esmeraldas te gaan, maar toen zijn we van gedachten veranderd en zijn we in plaats daarvan op de bus naar Loja gesprongen. Echt een ongelooflijk mooie bustocht door de Andes, met zonsondergang en al. Je kunt er helaas nauwelijks foto´s van nemen (wat ik natuurlijk toch geprobeerd heb, zie fig. 1) maar het uitzicht was echt stunning. Al die wolken die in nederland normaal ver boven je zweven hangen hier in de valei, en die wolken die normaal ver boven je hangen zijn hier bijna op ooghoogte. Het is moeilijk te beschrijven, maar de manier waarop je allemaal verschillende kleuren licht hebt op verschillende lagen wolk, met het zowieso al prachtige uitzicht was echt een van de mooiste dingen die ik ooit gezien heb.

Fig. 1 Andes

Vervolgens door naar Vilcabamba, een ienieminiedorpje in de buurt van de peruviaanse grens. Daar hebben we een dag rondgelopen. Er was een markt met allemaal compleet gare hippies uit andere zuid-amerikaanse landen die zelfgemaakte kettinkjes verkochten. En compleet op impuls heb ik maar dreads laten zetten (ja mama, DREADLOCKS!!!) En pientje heeft er ook eentje! Heel schattig, vooral omdat je em eigenlijk niet ziet :D





Een paar uur met een cowboy Gavin en een ietwat apparte Noorse kunstenaar (luis) in een café gezeten. Uren gepraat over de theorie van Luis over Bunches (you have a couple of horses.... or a bunch of horses. But how much is a bunch of bullshit? It´s all relative man). Blijkbaar heeft ie dik veel geld verdiend met zn schilderijen, dus het zal wel aan ons liggen.



Volgende ochtend zijn we vroeg opgestaan, en Gavin ingehuurd om naar zijn hutje in de bergen te rijden. Gavin is me toch een persoonlijkheid. Ooit was hij een stoere cowboy uit nieuw zeeland, maar laat het nou net zo zijn dat hij vorige week verlaten is door zijn vrouw en kinderen. Dus speciaal voor jou chris: Gavin, de depressieve cowboy.

Fig. 2 Gavin, de depressieve cowboy

Paulientje en ik kregen elk een paardje. Wat spullen in de zadeltassen gegooid en weg waren we. Ik had tot dan nog nooit echt op een paard gezeten, maar dat was geen probleem volgens Gavin, en nog geen anderhalf minuut nadat ik op mn paard zat galopeerde we al het dorp uit. Cool, maar spooky. Daarna waren we nog 4 uur ofzo bezig om naar zijn berghutje te rijden. Spectaculair uitzicht, met hele stijle stukken omhoog en omlaag. Wicked!

Het eerste wat Gavin doet als we boven aankomen is vragen of we een hit willen. Wat? Wiet natuurlijk! En een wodka-passiefruit. En toen kwamen de briljante verhalen over zijn reizen door europa in de jaren 70. Mijn god wat was Nederland decadent toen. Ouders?

Pauline had een heel schattig paard dat de hele tijd contact zocht (lees; om koekjes bedelde).

Fig. 4 paardje

Fig. 5 Uitzicht uit het berghutje

De volgende dag zijn we gaan hiken door het nationale park. Blijkbaar lag zijn huisje aan de grens van een van de 3 cloudforrests in de wereld. Alweer ongelooflijk mooi allemaal, en het pad dat we namen was cool. Nooit meer dan 20 cm breed, dus Gavin was de hele tijd in de weer met zijn kapmes. Soms zo stijl dat we met handen en voeten moesten klimmen, en soms langs de rand van een ravijn. Allemaal rare insecten, mini-kikertjes, sporen van beren en verse berg-leeuw stront compleet met skelet-van-onfortuinlijk-baby-hertje.

Fig. 6 afgrond + benji

En toen hadden we na meer dan 4 uur de berg helemaal tot aan de top beklommen en was het oppeens bewolkt en begon het te regenen. Great.

Nog een avond doorgebracht in de berghut met wiet, vodka, gare verhalen en de meest heldere volle maan die ik ooit gezien heb. Echt cool, ik kon mijn eigen schaduw tot honderden meters verder nog zien.

fig. 7 volle maan

Op de terugweg weer mooi uitzicht, spooky stijle stukjes, regen, zon etc. tot halverwege oppeens BAM de paarden in galop gingen. Ik vond het maar doodeng, want ze gingen gewoon in vol galop om bochten, door rivieren, sprongen over grote stenen en boomstammen. Maar wat een kick.

Fig. 8 pientje te paard

Daarna een wat gedronken bij een ene Lee, een kunstenaar uit amerika die zijn voortuin heeft verdient door in de zeventiger jaren met koffers wiet van Amsterdam naar Toronto te vliegen. En daarna weer in vol galop over de asvaltweg het dorp in. Een volle 10 minuten achter elkaar galoperen, echt briljant. Overal langs de weg toeristen die ons nakeken (wees niet te jaloers dani, ik kan nog steeds niet goed zitten). Halverwege nog bijna op een pickup geknald die een uitrit uit kwam zetten.

Arg, nog meer te vertellen maar het internet cafe gaat dicht!