trein!

Maandag zijn we naar Quilotoa gegaan. Echt geweldig. We begonnen in Latacunga, een of ander gaar stadje in de Andes. Toen een lokaal busje naar een indiaans dorpje op 3800 meter. Ontbeten, paar gare nederlanders ontmoet en een taxi gehuurd naar de vulkaan. Op de vulkaan kwamen we de nederlanders weer tegen en zijn we samen langs de rand van de vulkaan gelopen. Echt heel cool, want de rand was helemaal niet afgeplat. Soms niet meer dan een meter breed, met links een afgrond de vulkaan in en rechts uitzicht over de andes.

Links

Rechts

Hiken op 4000 m. is echt ongelooflijk zwaar! Op de terugweg achterin een pickup gezeten. Volgende ochtend was er een markt in Latacunga. Erg cool, allemaal indianen die hun groenten en beestjes verkochten. Daarna naar Riobamba, waar we een prachtig hostel hadden met hele aardige mensen en een uberschattig hondje. En richard kwam typisch 6 uur te laat aanzetten.

Uberschattig

Daarna zijn we met de trein van Riobamba naar Alausi gegaan. En hoe! Het begon minder dan optimaal toen we om half 6 moesten opstaan. We hadden de dag daarvoor kaartjes gekocht, met stoelnummers en al. Toch maar een half uur voor vertrek naar de trein gegaan om goede stoelen te pakken, want stoelnummers in ecuador. Ha.

Onze stoelen bleken niet al te relaxed te zijn, dus wij pakten raamstoelen aan De Rechterkant (links zie je alleen maar muur). Langzaam druppelde er mensen binnen, waarvan er een paar op onze stoelen zaten, maar die hebben we uitgelegd dat we hier in ecuador zijn dus dat stoelnummers echt compleet niet relevant zijn en dat ze gewoon maar een mooie plek moesten uitzoeken. Plaats zat.

Tot 5 minuten voor vertrek, toen oppeens hele hordes mensen binnenkwamen. Bleek dat de trein helemaal was uitverkocht. Complete CHAOS! Geweldig! De helft van de toeristen kwam net uit europa of amerika en waren zwaar gestressed dat ze niet hun eigen stoel kregen, de andere helft had geen zin meer om een hele stoelendans te doen. Het ontaarde nog net niet in een vechtpartij maar dr vloog een mooie FUCK OFF door de cabine. Uiteindelijk was iedereen tevreden... komt de conducteur langs! Nee, dat kon natuurlijk niet, op de verkeerde plek zitten. Dus weer een hele stoelendans waarbij zo´n beetje iedereen weer moest verkassen... behalve pientje en ik! Briljant!

Toen hebben we 4 uur in de trein gereden. Ongelooflijke oldskool vering had onze wagon, maar het uitzicht was prachtig.


En toen ontspoorde de trein!

Gebeurt blijkbaar elke keer.

Normaal mag je op het dak zitten, maar dat is een paar maanden geleden verboden nadat er een paar jappanners zijn onthoofd door een overhangende kabel. Richard zou Richard niet zijn als hij niet toch het dak op was geklommen, waar natuurlijk weer een hele rel over ontstond (met als hoogtepunt dat een van de conducteurs riep ´Hou je aan de regels! We zijn hier niet in jou land!!´). Daarna zijn we nog een keer ontspoord, VLAK naast een ravijn van 500 meter. Er was letterlijk 20 centimeter tussen spoor en afgrond. Verder zijn er nog een paar Amerikanen halverwege van de trein gesprongen omdat ze hun camera kwijt waren, verdwenen er een stel australiers, verloor een engelsman bijna zijn voet, vielen er een aantal gigantische rotsblokken op het spoor etc. etc. etc. Erg entertaining dus!

Nu zitten we in Cuenca. Twee dagen lang relaxed rondgelopen (hele mooie stad). Richard is net terug gevlogen naar Guayaquil (hij heeft les), en wij gaan morgen hiken door een nationaal park hier in de buurt.